اجبار است..

از تو چه پنهان..

دیگر پیاده روی هم حالم راخوب نمیکند..

وقتی گوشه گوشه ی این شهر لعنتی..

قدم به قدم خیابان های بی تو بودن..

پراست از دست های گره خورده ای که..

سردی دستانم را به رخم میکشند..

نجواهای عاشقانه ای که دل بی قرارم را به صلابه میکشند..

ودر لحظه ای بعد..

منم و آهی ازجنس درد نبودنت..

میدانی مهربان..

سال هاست لحظه لحظه ی این درد را..

با تمام وسعت دلتنگی هایش..

زندگی کردم..

به قول آن غریبه...

صبر انتخاب نیست...

اجبار است مهربان!اجبار..

+دست نوشته ی قدیمی..خیلی وقته ننوشتم..دیروز هوس کردم بنویسم اما کارداشتم..

احتمالا به زودی:)